امروزه  پرنده های بدون سرنشین به عنوان یک روش نسبتا جدید اندازه گیری و جمع آوری اطلاعات جغرافیایی شناخته میشوند، هواپیماهای بدون سرنشین (یا UAV / UAS) و فن آوری های آنها به صورت کامل مکمل دیگر روش ها گردیده به گونه ای که امروزه می توان شکاف های داده های موجود بین ماهواره ای را در مناطق بزرگ به کمک تصاویر پرنده های بدون سرنشین پر نمود و یا حتی این پوشش را برای تصاویر هواپیمای سرنشین دار انجام داد، از سویی دیگر با پوشش دقیق تر و صرف زمان کمتر، در کنار ابزارهای سنجش زمینی اطلاعات ارزنده ای را ارائه داد.

“مهم ترین چیز این است که هواپیماهای بدون سرنشین (پهپاد)، مانند eBE، علیه عکاسی هوایی سنتی رقابت نمی کنند.

Brock Ryder، تحلیلگر با تجربه صنعت با بیش از 20 سال فعالیت حرفه ای در این زمینه، می گوید: آنها واقعا یک تکنولوژی مکمل هستند.

به طور سنتی شکاف بین نقشه برداری زمین و نقطه ای بود که در آن هزینه های سرسام آوری برای تحقق عکاسی هوایی با هواپیماهای مجهز بود. این فاصله ای است که هواپیماهای بدون سرنشین پر می کنند بنابراین، آنها همچنین فرصتی عالی برای شرکت های عکاسی هوایی فراهم می کنند تا عملیات خود را گسترش دهند، به این شرکت ها اجازه می دهد تا پروژه های کوچکتری را که ممکن است در گذشته از دست رفته اند انجام دهند، چرا که در گزشته با توجه به عدم توجیه اقتصادی اینگونه پروژه ها یا حتی غیر ممکن بودن انجام آنها به دلایلی همچون پراکندگی زیاد نقاط، کوچک بودن محل پرواز مهم شناخته نمیشدند و مورد چشم پوشی قرار می گرفتند، اینگونه است که رویارویی پهباد در برابر سایر تجهیزات اندازه گیری جغرافیایی به یک همکاری کاملا تعاملی و تکمیل کننده بدل گردیده است. “

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *